تعطیلی موقتی است، روش‌های تازه بیازماییم


یادداشت هفتگی الهام فخاری در روزنامه شرق- ۱۳۹۹/۰۴/۲۵

آمار بیماران و افراد آلوده به ویروس کووید۱۹ هر روز افزایش می‌یابد و هر روز عزیزان بیشتری را از دست می‌دهیم. خانواده‌ها سوگوارند و بسیاری از مردم از گرفتارشدن به این ویروس هراس دارند؛ ولی چاره‌‌ای نمی‌دانند. تدروس آدهانوم، مدیرکل سازمان جهانی بهداشت هم به‌تازگی گفته است: «فعلا چشم‌اندازی برای بازگشت زندگی به حالت عادی وجود ندارد». معنی این سخن این است که کرونا همه‌ جا با ما هست و نمی‌شود به این زودی‌ها به روزهای خوب بدون کرونا امید داشت. به سخن دیگر زندگی با کرونا دارد هنجار می‌شود و عادی. مبارزه با کرونا درگیری جهانی است و همه کشورها در تلاش هستند راهی برای مهار و درمان این ویروس پیدا کنند و زندگی را به شرایط امن بازگردانند. ما هم در این انتظار گروهی قرار داریم؛ ولی شرایط ما با دیگر کشورها ناهمانند است. ما در سردرگمی و فشار و تنش چندگانه گرفتاریم، درگیر تعلیق و پیش‌بینی‌ناپذیری اقتصادی ‌هستیم، در چالش‌های دیپلماسی درگیر فشارهای قدرت‌های جهانی شده‌ایم و از همه مهم‌تر اینکه هر روز توان روزمره معیشتی مردم کاهش می‌یابد و دچار افت و سقوط‌های مالی ترسناک کسب‌وکارها و خانواده‌ها هستیم. بحران کرونا و بحران اقتصادی زندگی را برای بیشتر کسانی که در سطح متوسط و متوسط رو به پایین جامعه زندگی می‌کرده‌اند و امروز همه به‌راستی نابرخوردار ارزیابی می‌شوند، سخت‌تر کرده است. این سختی‌ها هم روان افراد جامعه و هم مدیریت جامعه را فرسوده کرده است.

 

زن و مردی که مسئولیت زندگی خانوادگی را بر‌عهده دارند، هم نگران سلامت خانواده‌شان هستند و باید مراقبت کنند که آنها را از کرونا در امان نگه‌ دارند و هم باید به این فکر کنند که می‌توانند به کارشان ادامه بدهند یا نه. بخش خصوصی هم آسیب‌های زیادی از وضع موجود دیده‌ است. بنگاه‌های بزرگ و کوچک اقتصادی در این روزها که هم قیمت ارز سر به فلک کشیده، هم کرونا آنها را با تعطیلی‌های ناخواسته روبه‌رو کرده است، به زحمت خودشان را سر‌پا نگه‌ داشته‌اند. آنها هم زیان‌های مالی داشته‌اند و هم از تعدیل و تعلیق‌ نیروهای‌شان آسیب روانی و حرفه‌ای دیده‌اند.

در این شرایط بحرانی، برخی هم هنوز باور دارند که باید شهرها تعطیل شوند تا کرونا ریشه‌کن شود. بیشتر شهرها روزها و هفته‌ها تعطیل بودند و آمار بیماران و فوت‌شدگان کمتر شد؛ اما تعطیلی نمی‌تواند چاره‌‌ای میان‌مدت باشد؛ به‌ویژه در جامعه بحران‌زده ما که با تعطیلی هر روز، زندگی شمار زیادی به چالش کشیده و بحرانی‌تر از قبل می‌شود. بهتر است نظر مدیرکل سازمان جهانی بهداشت را باور کنیم و بپذیریم که بازگشت به زندگی پیش از کرونا به این زودی‌ها شدنی نیست. در این شرایط چاره کار پرداختن و یافتن راه و روش‌های تازه‌ای در زندگی متناسب با شرایط کرونا است. رعایت فاصله فیزیکی میان افراد، استفاده از پوشش (ماسک و شیلد و دستکش) و شست‌وشوی دست‌ها کم‌کم بین افراد جامعه نهادینه شده است. این نهادینه‌شدن زمان‌بر بود؛ ولی بالاخره اتفاق افتاد. این دگرگونی باید در چگونگی زندگی روزمره، کسب‌وکارها و آموزش و زندگی گروهی هم ایجاد شود. بسیاری از سیاست‌گذاران جهانی یا ملی و بومی و مدیران هنوز خلاقانه با مسئله درگیر نشده‌اند و در پی راه‌های جایگزین میان‌مدت نیستند و چابکی بایسته را برای سامان‌دهی ایده‌های نو و روش‌ها و برنامه‌های مناسب هم نداشته‌اند.

 

با‌این‌همه، آدمی در گذر تاریخ جایی توانسته از چالش‌های طبیعی یا خودساخته جان به‌ در ببرد که راه و روشی نو یا بافت و محیط تازه را به ‌کار گرفته باشد. کووید19 اینجا درست نزدیک هریک از ما و در فضاها و روی سطح‌ها و بافت‌های بدن دوستان و عزیزان ما هست و می‌چرخد. اگر کنش‌پذیر و درمانده بخواهیم پیش برویم، شمار بیشتری را به کام مرگ می‌کشد و زندگی‌مان را بیش از همیشه از کار می‌اندازد و امید و شادابی زندگی آدمی را ویران می‌کند. ما می‌توانیم و باید بمانیم، باید به جای نشست‌های کاری پیشین، به جای پافشاری بر روندهای پساکرونایی دنیای گذشته کانون‌مند بر ایده‌های نو گروه بسازیم، گفت‌وگو کنیم و روش‌های تازه را بیازماییم.

یادداشت‌ها

الهام فخاریکروناکووید 19

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *