بازماندگان این موج تاریخی


یادداشت الهام فخاری در روزنامه شرق – ۱۳۹۹/۰۱/۰۴

مرگ پیش روی هر یک از ما، مرگ پیش‌روی همه جهان بیش از همیشه خودنمایی می‌کند. گرچه همواره بر رگ گردن‌مان می‌توانسته فشار بیاورد، ولی این‌روزها راه نفس‌مان را تنگ کرده است. کووید ۱۹ تنها یک چالش بهداشتی یا زیان بزرگ اقتصاد جاری جهانی نیست. جهانی که هر روز شمار کشتگان حوادث جاده‌ای یا کشتارهای جنگی‌اش بیش از اینها بود، ازنفس‌افتاده است. کووید ۱۹ راه‌انداز یک چالش بزرگ فلسفی و درنگی بر معناها و کیفیت زندگی فردی و گروهی، بومی و جهانی ما است. ‌پیشرفت فناوری و شتاب توسعه نامتوازن و صنعتی حاشیه امنی برای بخش‌هایی از جامعه جهانی پدیدآورده و انگاره چیرگی و فرمان‌دهی آنان را تقویت کرده بود.

برنامه‌های توسعه‌ای پنج- شش ساله و چشم‌اندازهای ده-بیست ساله با چالش‌های دو سال اخیر ایران دچار کندی و گره‌خوردگی شدند و اکنون کووید ۱۹ لرزه‌ای جهانی بر همه الگوی برنامه‌ای و مدیریتی در جهان انداخته است که کشور ما هم از آن اثر می‌پذیرد. پیش‌لرزه‌هایی که ایران پیش از این و در طی یک دهه تجربه کرده، تحریم‌ها، دستاوردهای برجام و سپس تحریم‌های بسیار سخت، چالش‌های ویران‌گر طبیعی ازجمله زمین‌لرزه کرمانشاه و آذربایجان و سیل فراگیری که از کرانه‌های شمالی ایران تا استان‌های مرکز و جنوب ایران را دربرگرفت، مدل متفاوتی از شرایط را رقم زده است. پیش از گسترش کووید ۱۹ فروش نفت ایران محدود، تبادل تجاری و اقتصادی بسته و گردشگری ایران بخش زیادی از مشتریان خارجی خود را از دست داده بود. کسب‌وکارهای ایرانی در سپهره جداشده از فضای فراوری و تجارت جهانی دورانی را سپری کرده‌اند و ناپایداری‌های شاخص‌های مالی و بازرگانی پیش از این تجربه شده بود. ما تنهایی تنهاتری را در جهان تجربه کرده‌ایم و تنهاتر از دیگران به زندگی ادامه دادیم.

تنهایی امروز ما در ایران می‌تواند آن که و آن‌چه که از ما می‌ماند را به ژرفای تاریکی بکشاند یا از سویی می‌تواند از ما مردمانی روادارتر، با برنامه‌های کوتاه‌مدت و در سامانه‌هایی چابک‌تر و شبکه‌های اثربخش‌تر بازآرایی کند. کووید ۱۹ برخی از ما را کشته و باز هم خواهد کشت. نمی‌دانیم چه کسانی بازماندگان این موج تاریخی هستند، ولی می‌توانیم به آرام‌تربودن‌مان در برابر نداشته‌ها و داشته‌ها، به بازنگری‌مان به سالمندان و گروه‌های ویژه، به خوراک‌رسانی به گودهای فراموش‌شده بپردازیم و ببینیم که ما ، این تنهایان در جهان، در روزهای کووید ۱۹ در نداری و دشواری، در بی پناهی، توانستیم شبکه‌ای از توانمندی مدنی را به جریان بیندازیم و توانستیم بر خط و مرزهای ساختگی دهه‌ها چیره شویم و با هر باور و رویکردی، ایران و مردم برایمان کانون کار باشند. پس از این روزها ما با موجی از نیازهای درمان‌های تنفسی، روان‌‌شناختی،کسب و کار، و مشاوره‌های ارتباطی روبرو خواهیم شد. باید نسبت به خاموشی و بازگشت بیماری هشیار باشیم و کسب و کارهایی برای همین جریان یابند. این روزها ما باید باور کنیم بخشی از جامعه ایرانی از سیل، زمین‌لرزه،انفجار، ازدحام، آشوب، گرانی، نداری و کووید ۱۹ زنده می‌ماند، و تنهایی و خانه‌نشینی از این بازماندگان مردمانی با فلسفه متفاوتی می‌سازد. ایرانیانی که نان از گلوی هم نبرند، دهان از دروغ شسته باشند، لقمه از زخم یکدیگر نگیرند، در برابر ناپایداری‌های تجاری چابک‌تر باشند و از مغاک ترس و مرگ بیرون آمده‌باشند. جوانه‌های شاخه‌ها و رویش دامنه‌ها و دشت‌های ایران نویدبخش روزی نو و نوروزی دیگر است.

یادداشت‌ها

الهام فخاریروزنامه شرقکروناکووید 19یادداشت الهام فخاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *